Bazı acılar vardır… Sessizdir, görünmezdir, anlatılsa bile eksik kalır.
Ama bir de Allah’a emanet edilen bir evladın şehadet haberi vardır ki; o an, bir ailenin zamanı bir daha hiç akmaz. Takvim yaprakları kopmaya devam eder belki, ama o evde günler artık yüreğe çöken ağırlıkla ölçülür.

Şehit haberi bir eve düşmez; önce sessizlik düşer. Hava ağırlaşır, nefes daralır, duvarlar bile titrer sanki. Çünkü herkes bilir: Bu eşikten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Bir annenin yüreğine düşen ateş, bir ocağı alev alev yaktığı gibi bir şehrin, bir milletin içini de kavurur. Annenin bakışları, artık kokusunu ezberlediği bir fotoğrafa mıhlanır. O fotoğraf, hem en büyük teselli hem de en keskin sızı olur.

Babalar ise kelimelere dökemedikleri bir fırtınayı içlerinde taşırlar. “Dik durmalıyım” derler her bakışta. Ama geceleri titreye titreye yanan elleri, saklamaya çalıştıkları yangını ifşa eder.

Kardeşler bir anda büyür. Çocuklukları, bir sabahın hüznünde gömülür. Sevinçleri bile yarımdır artık. “Ben gülerken o orada üşüyor muydu?” sorusu, her mutluluğun kıyısında ince bir bıçak gibi durur.

Ve bir eş… Sessizliğin en derinine bırakılmış, ama herkesin gözünde dimdik durması beklenen koca bir kahraman. Omuzlarına çöken ağırlığı kimse bilmez; bilse bile anlatamaz. Yine de o, her adımında bir yandan ağlar, bir yandan güç vermesi beklenir çevresine.

Ve bütün bu büyük acıların arasında bir başka yangın daha vardır: Bir çocuğun acısı…

Bazı çocuklar daha dünyaya gelmeden eksilir. Bir ses duymadan, bir sıcaklık hissetmeden; babalarının gölgesine özlem duyarak büyürler. Anne karnındayken yetim kalan o çocuklar, hayata ilk adımlarını attıkları gün bile büyük bir sessizliği miras alır. Bir baba kokusu bilmezler, bir baba sözü duymamışlardır. Ama yine de herkes gibi güçlü olmaları beklenir.

Okula başladıklarında sınıf kapısında onları sadece anneleri karşılar. Eksik tamamlanamaz; tamam olan da hep biraz eksik kalır. Babalar günü geldiğinde dağıtılan kartlar ellerinde titrer. Öğretmenin “Baban için yaz” dediği o an, çocuk bir köşeye çekilip sessizce başını eğer. Çünkü açıklayamadığı bir gerçek vardır: Onun babası, toprağın altındaki bir kahramandır.

Ama küçük bir kalp, kahramanlıkla yalnızlık arasındaki farkı çok erken yaşta öğrenir. Yine de gözlerinde bambaşka bir ışık vardır: Babalarının bıraktığı mirası taşıyan sessiz bir gurur. Kırılmış ama dimdik. Yetim ama onurlu.

Gurur… Sessizdir, derindir, söylenmez. Bir annenin gözyaşında, bir babanın titreyen elinde, bir eşin solmuş tebessümünde saklıdır. Evin kapısına asılan bayrağın al rengine karışır.

Aile bilir ki evlatları, canından kıymetli bildiği vatan için toprağa düşmüştür. Bu dünyanın hiçbir yerinde kolay taşınacak bir yük değildir. Ama bu topraklarda acıyla gurur yan yana yürür; biri eksilince diğeri yetim kalır.

Şehit ailelerinin hayatı o günden sonra ikiye ayrılır: Şehit olmadan önce ve şehit olduktan sonra. Artık onlar sıradan bir aile değildir; milletin emanetidirler. Ama bu emaneti taşımak kolay değildir: Herkes metanet bekler; kimse gözyaşlarının ağırlığını tam bilmez.

Oysa şehit ailelerinin en çok ihtiyacı olan şey, ne büyük sözlerdir ne de gösterişli törenler… Sessiz bir sahiplenme. Yüreğe dokunan bir “Yanınızdayız.” Bazen bir el, bazen bir omuz… Acıyı dindirmez belki ama yalnız olmadıklarını hissettirir.

Şehidin adı sokaklarda, okullarda, parklarda yaşar elbet. Ama ailesinin yüreğinde o isim; hiç eksilmeyen bir boşluk, hiç bitmeyen bir hikâye olarak kalır.

Ve takvimler değişir, mevsimler döner, yıllar akar… Ama o aile her sabah aynı duayla uyanır: “Allah kimseye bu acıyı yaşatmasın.”

Yine de biliriz ki bu topraklarda her şafak başka bir kahramanın nöbetiyle ağarır. Şehitler… Onlar sadece toprağa değil, milletin hafızasına, duasına, yüreğine emanet edilir.

Fotoğrafların rengi solabilir. Zaman her şeyi alıp götürür gibi görünür. Ama bir şey asla değişmez: O evde yaşayanların kalbindeki kutsal emanet.

Bir insanın canını verdiği o an, sadece bir savaşın veya çatışmanın anısı değildir; bir milletin omuzlarına yüklenen bir vefadır, bir sahiplenmedir. Şehidin geride bıraktığı boşluk, bazen bir sofradaki eksik tabakta, bazen evin içindeki sessiz bir odada, bazen de kimseye söyleyemedikleri bir cümlenin kıyısında hissedilir.

Ama en çok da gecelerde hissedilir… Ev halkı uyku ile uyanıklık arasında savrulurken, adını fısıldadıkları her dua, gökyüzüne ağır ağır yükselir. Çünkü bilirler: Onların acısı görünmez olsa da, Allah katında zayi olmaz.

Bir anne, her sabah evladının bıraktığı o küçük izleri toplarken aslında kendini toplar. Baba, kapının önünden geçerken bayrağın gölgesine başını eğerken aslında içindeki fırtınayı susturmaya çalışır. Bir eş, yalnızlığını kimseye belli etmeden bir çocuğun saçlarını okşarken gözyaşını içine akıtır. Kardeşler, büyüdükçe omuzlarındaki emanetin ağırlığını daha iyi anlar. Ve anne karnında yetim kalan çocuklar… Onlar büyüdüklerinde sadece bir evlat değil, bir hatıranın taşıyıcısı olurlar.

Yıllar geçer… Ev değişir, sokak değişir, dünya değişir… Ama şehidin adı, aile bireylerinin dilinde aynı sıcaklıkla, aynı hüzünle, aynı gururla anılmaya devam eder.

Çünkü şehadet, sadece bir veda değildir. Bir ailenin kaderine yazılmış en ağır ve en şerefli imtihandır. Toprağa düşen bir bedenin ardından ayağa kalkmak zorunda kalan bir ananın bir babanın bir eşin bir evladın bir kardeşin bir milletin acısıdır.

 “Vatan için yaşayıp öldünüz; siz toprağa değil, kalplere gömüldünüz. Ruhlarınız şad, mekânlarınız cennet olsun.