Bir anne düşünün; evladı azıcık ateşlense başında sabahlayan, uyurken yüzüne bakmaya kıyamayan, saçının bir teline zarar gelse dünyayı yerinden oynatan... İşte o annelerin gözünden sakındığı, her bir zerresini merhametle, şefkatle ve edeple yoğurduğu masum yavruları; ne yazık ki sokaklara kontrolsüzce salınmış, vicdanı erkenden kurumuş, ruhu karanlığa teslim olmuş caniler tarafından hayattan koparılıyor.

Bu tablo artık sadece istatistiksel bir veri ya da münferit bir asayiş sorunu olarak görülemez. Bu, bir toplumun ruhunun, geleceğinin ve binlerce yıllık insani değerlerinin sistemli ve acımasız bir şekilde katledilmesidir.

Bir çocuk nasıl olur da bir caniye, bir nefret makinesine dönüşür? Bu sorunun cevabını uzak diyarlarda ya da karmaşık teorilerde aramaya gerek yok. Cevap, yetiştiği evin ikliminde saklıdır.

•Bir yanda çocuğunu "incitme" diyerek, karıncanın hakkını dahi kutsal bilerek, nezaketle büyüten o fedakâr aileler;

•Diğer yanda ise daha küçücükken çocuğunun cebine bıçak koyan, "ezmezsen ezilirsin" diyerek merhameti bir zayıflık, şiddeti ise bir güç gösterisi gibi sunan o karanlık zihniyetler...

O annelerin bakmaya kıyamadığı masumların gerçek katili, sadece o tetiği çeken ya da o bıçağı sallayan eller değildir. O elleri henüz çocukken nefretle dolduran, taze zihinlere vicdan yerine şiddet aşılayan, "benim oğlum yapar, benim oğlum aslandır" diyerek en büyük şımarıklıkları suça tahvil eden ebeveynler, bu cinayetin görünmez ama en büyük ortaklarıdır.

Ebeveynlik mi, "Şer" Üretimi mi?

Buradan o karanlık odaklara ve toplumu hiçe sayan sorumsuz zihniyete sormak gerekir: Doğurup sokağa salacağınız, içine bir damla insan sevgisi, bir zerre vicdan koyamadığınız çocuklarınıza sahip çıkamayacaksanız, onları neden dünyaya getirdiniz? Sizin "büyüsün de ne olursa olsun" diyerek sokağın vahşetine ve insafına terk ettiğiniz her çocuk, aslında bir başkasının kutsal emanetine, masum evladına yönelmiş açık bir tehdittir.

Bir çocuğu sadece biyolojik olarak dünyaya getirmek ebeveynlik değildir. Ona insanı sevmeyi, yaşamın dokunulmazlığını, ahlakı ve hukuku öğretmediğiniz her geçen gün, aslında toplumun bağrına saplanacak bir hançer hazırlıyorsunuz demektir.

Suça Merhamet, Mazluma İhanettir

Yasal boşlukları kendine bir zırh gibi kalkan yapan, yaşının küçüklüğünün arkasına sığınıp can yakmayı, can almayı hak gören bu şuursuz güruh, toplumun huzuruna dinamit koymaktadır. Ancak kimse kusura bakmasın; bir annenin dünyasını karartan, gencecik bir fidanı daha baharında toprağa gönderen bir varlığa sadece "çocuk" demek, yeryüzündeki tüm gerçekten masum çocuklara yapılmış en ağır hakarettir.

Eğer bir "yaratık" bilinçli bir şekilde can alabiliyorsa, onu bu caniliğe hazırlayan, sokağa bir saatli bomba gibi salan ailesi de hukuk önünde o canın bedelini en ağır şekilde, belki de iki misliyle ödemelidir. Bir annenin feryadı arşı titretirken, o caniyi yetiştirenlerin sıcak evinde huzurla oturmasına, "ben yapmadım, çocuğum yaptı" diyerek sorumluluktan sıyrılmasına asla müsaade edilmemelidir.

Terbiyeli yetiştirilen, vatanına, milletine ve insanlığa hayırlı olması için üzerine titrenen evlatlarımızı bu vahşet sarmalından korumak en asli görevimizdir. Kendi evladına bakmaya kıyamayan annelerin gözyaşında boğulacak bir adalet sistemini değil; o gözyaşının hesabını hem o caniden hem de o şer odağı haline gelmiş "ailesinden" kuruşu kuruşuna soran bir düzeni savunmalıyız.

Unutulmasın ki; suça ve suçluya gösterilen her yersiz merhamet, zamansızca toprağa düşen o masum yavrunun hatırasına ve annesinin ömür boyu dinmeyecek olan o yakıcı acısına yapılabilecek en büyük, en kanlı ihanettir.