Hangi dönem ve şartta yaşamış olursa olsun büyüklerinden bu cümleyi duymayan kimse yoktur!

Kuşak çatışmasını en fazla tetikleyen cümlenin bu olduğunu söylesem sanırım yanılmış olmam. Empatiden uzak, geçmiş zamana takılı kalıp şimdiki zamana bir türlü gelemeyen ve sürekli eleştirel bir tavır!

1970’li yıllarda çekilen Yeşilçam filmlerinde bile bu söze sık sık rastlamak mümkün. Tabi ki bu televizyonlarda görebildiklerimiz. Aslında köy köy, kasaba kasaba, il il dünyada seyahat eden bir cümle. Bu cümle dünyanın farklı dillerine sahip milletlerde aynı duygularla iki dudak arasından çıkıyor.

Açıkçası şunu en başta söylemeliyim ki: “Bizim zamanımızda” cümlesiyle başlayan konuşmalarda çocuklarımız gözleriyle bizi takip etse de kulaklarına perdeyi indiriyor.

Öyle tahmin ediyorum ki gençler “Bizim zamanımızda” cümlesiyle başlayan konuşmalarda hep eleştirilen taraf oluyor.

Şöyle bir düşünelim: Bu cümleyi kurarken amacımız geçmiş zamanın sıkıntılarını anlatıp şimdiki zamanın fırsatının kıymetini bilmek gerektiğini belirtmek mi? Yoksa çocuklarımızın, geçmişte yapmadığımız veya yapamadığımız şeylerin şimdi yapmasından veya yapabiliyor olmasından duyduğumuz rahatsızlığı ifade etmek mi? Eğer amacımız birincisi ise gayet doğru, tutarlı ve yapıcı bir bakış açımız var demektir. Ancak ikincisi ise o zaman bir türlü çözüme kavuşmayan, kavuşturulamayan ve kanaatim odur ki kavuşturulamayacak olan problemler hayatımızın bir parçası olmaya başlıyor.

Günümüzde birçok ebeveynin çocuklarıyla ilgili en büyük şikâyeti telefon, tablet, bilgisayar vs gibi teknoloji aletlerine olan bağımlılığı. Bu sorun hakkında çocuklarla konuşmayı denerken bile “Bizim zamanımızda” cümlesini kullanmaktan kendilerini alıkoyamıyor maalesef!

Bir baba olarak en başta kendim olmak üzere bütün ebeveynlere bir soru sormak istiyorum. Acaba bizim dönemimizde teknolojik imkânlar bu seviyede olsaydı çocuklarımızdan farklı bir tavır sergiler miydik? Dolayısıyla çocuklarımıza yargılayıcı cümleler kurmaktan ziyade, teknolojiye hayatımızda ne kadar zaman ayırmamız gerektiğini istişare etmenin ve ortak karar alabilmenin daha yapıcı olacağı kanaatindeyim.

Başka bir örnek vermek gerekirse: Bir baba çocuğuna “Bizim zamanımızda okula gidebilmek için 10 km yürürdük” derken, çocuğundan “Sizin zamanınızda ulaşım imkanları bu günkü kadar rahat olsa yine de yürür müydünüz?” cevabını alması durumunda nasıl bir cevap verebilir acaba? Diyelim ki verdi. Verdiği cevap ne kadar tutarlı ve inandırıcı olabilir. Bu arada bazı okurlarımızın “Bizim zamanımızda babaya cevap verilmezdi” dediğini duyar gibiyim. ????

Ebeveynler ile çocukları arasında sağlam bir ilişkinin olabilmesi için sevgi ne kadar önemli ise empati kurabilmek ve istişare yapabilmek o kadar önemlidir diye düşünüyorum. Bütün ebeveynlerden özellikle rica ediyorum. “Bizim zamanımızda” cümlesinin devamını getirirken çocuklarımızı yargılayıcı değil, yapıcı ve tutarlı olalım. Peki, çocuklarımızın her davranışının doğru olduğunu kabul edip ebeveynler tarafından tartışmasız kabul görmesi mi gerekiyor? Tabi ki hayır. Çocuklarımız da her birey gibi hata yapabilir. Ancak yaptıkları hatalardan dönmenin reçetesi yargılayıcı değil, yol gösterici bir dildir. Çünkü ebeveynler çocukların deniz feneridir, karanlık gecede yollarını aydınlatan ay ışığıdır. Unutmayalım ki çocuğumuz da olsa bir bireye herhangi bir şeyi zorla yaptıramayız. Yaptırdığımızı zannederiz!

Bizler ebeveynler olarak zorla veya yargılayarak yaptırmayı değil, iletişim kurarak ve istişare ederek ortak karar almayı deneyelim.

Son söz olarak çocuklarımız ilerde ebeveyn oldukları zaman kendi anne babaların yanında çocuklarını kucağına alıp sevebilmenin, eşlerine adlarıyla hitap edebilmenin huzurunu ve mutluluğunu yaşayacaklar.

Umarım o zaman da bizlere: “Zamanında sizler bu duygulardan mahrum kaldınız” demezler!