Sabah kahvaltıdan sonra, Kemaliye ve çevresi gezimiz başlıyordu. İlk olarak, ülkemizin halkının yediden yetmişe tanıdığı Valinin Recep Yazıcıoğlu ve adıyla anılan Recep Yazıcıoğlu köprüsü ilk durağımız olacaktı! Gündemden düşmeyen bu köprü hikayesini, duyumlardan, kitaplardan daha çok, o günlerde o olayı yaşayanların, kurduğu Başpınar bucağını, imar durumunda, kültür alanda, iktisadi ve sosyal sahada kalkındırmak amaçlı derneğin sitesindeki anlatımları sizlerle paylaşmak uzun bir anlatım olsa da daha gerçekçi olduğudur.

Zamanın Malatya Valisi merhum Nevzat Tandoğan Kemaliye'yi Başpınar'a bağlayacak bir yol yapımını gündeme getirmiş, 1927 yılında Pakkaşlar mevkiinde bilfiil çalışmalara geçilmiş ise de neticeye varılamamış, ancak çalışma yapılan yerlerdeki yol izleri halen hatıra olarak kalmıştır.

Yıllar geçtikçe yol ve köprü ihtiyacını benimseyen halkımız, derneği ile, zamanın yöre gazetesi olarak çıkartılan Körçeşme gazetesi ile, muhtarları ile azimli çalışmalarını sürdürerek, zamanın milletvekili sayın Sadık Perinçek'in de samimi yardımları ile, güzergah olarak Pakkaşlar mevkiinde 1957 yılında bir yol yaptırmayı ve kayıkbaşına bir köprü yaptırmayı başarmıştır.

Başpınar ve çevresi, bu köprüyle ulaşımı sağlamış ve o günkü koşullarda tüm ihtiyaçlarını karşılayarak yaşamlarını sürdürmüştür.

1966 yılına gelindiğinde Keban barajının yapımı gündeme gelir. İşte yine başa dönülecek kaygısıyla Başpınarlı, derneği ve muhtarlığı ile araştırmalara hemen başlamış ve devlet nezdinde ki temaslarını sürdürmüştür.

Sonuç köprümüz su altında kalacak, yolumuzda işlemez olacaktır.

Böylece Başpınar ve çevresi gene çıkmaza girmiştir.

Bu nedenle yöre halkı yeniden yol ve köprü yapımı için hummalı bir çalışmaya girişecektir. Keban barajı göllenme sahasına giren köprümüz 1974 yılında su altında kaldı.​​​​​​​

’ROMAN DEĞİL GERÇEK’’

‘’Yapılmaz...Yapılamaz... Boş yere uğraşıyorsunuz!’’

Diyenlere ithaf olunur.

*Başpınar Bucağı ve köylerinin çok kalabalık olduğu zamanlar da, gurbete gidebilmenin tek yolu Yeşilyamaç köyü tahta köprüsü idi. Halk, dağ yollarını binbir zorlukla aşarak bu köprüyü yahut ilkel bir kayığı kullanır ve bu suretle Kemaliye tarafına geçebilirdi. Ancak, özellikle suyun çok bol olduğu zamanlarda çilekeş insanlarımız çaresizlik içinde kıvranırlardı. Azgın Fırat üzerinde kendilerine geçit arayan ve bu yolda hayatlarını kaybeden insan sayısı hiç de azımsanacak gibi değildir.

*Başpınar ötegeçe ve çaltılı mevkinde 1954 yılında başlayan köprü yaptırma çalışmaları 1957 yılında sonuçlanmış, Başpınar ve Köyleri yapılan bu köprü sayesinde oldukça rahatlamışlar ve ulaşım sorunlarını büyük ölçüde çözmüşlerdi.

*Yöre halkının ulaşım konusundaki bu rahatlığı pek uzun sürmedi. 1966 yılında Keban Barajı’nın yapılması devletin gündemine geldi. Kalkınmamızda önemli bir rol oynayacak olan bu barajın yapılması gündeme alınırken, su altında kalacak olan yol ve köprülerin yenilerinin yapılması gerekliliği üzerinde duruldu. Bu konuda devlet tarafından mühendisler görevlendirilerek çalışmalar başlatıldı.

*1966 yılının güz aylarında bir mühendis etüt için Karayolları adına geldiğini anlatarak Başpınar’a çıka geldi. Bu kişi yoluna devamla Kemaliye’ye vardı ve su altında kalacak olan köprümüz hakkında görüşlerini rapor etti. Raporunda ne yazdığı hiçbir zaman öğrenilemedi.

Ancak olumlu şeyler yazmadığı köprünün çileli mücadele adımlarında yaşanıldı.

*Başpınar muhtarlığına kısa süre sonra ulaşım için hangi güzergahı tercih ettikleri soruldu. Muhtarlık ve Derneğin ortak kararı ile ulaşımın Kemaliye tarafından yapılması belirlenerek cevaplandı. Ancak Keban Barajı Koordinasyon Kurulu bu görüşü yerinde bulmayarak, ulaşımın Çemişgezek üzerinden yapılması yolunda karar aldı. Karar çok zorlu ve uzun bir yol güzergahı öneriyordu. Bu kararın alınması ile halk uyandı, işin ciddiyeti kavrandı.

Ulaşımın kesinlikle köprü yolu ile ve Kemaliye üzerinden yapılması yolunda çabalar başladı. Ancak iş işten geçmiş Başpınar-Çemişgezek Karayolu çalışmaları başlatılmıştı.

*Yol kararının kesinleşmesine rağmen Başpınar ve Köylerinin kurmuş oldukları tüm dernekler harekete geçerek çare düşünmeye başladılar. İlk kez Nisan 1967 tarihinde toplantı yapılır ve bir heyet oluşturulur. İlk iş olarak T.C.Karayolları (TCK) Elazığ 8.ci Bölgeden yardım istenmesi, yeni köprü yerinin ve bedelinin tespiti karara bağlanır.

Yapılan girişimler sonucu tatmin edici cevap alınamaz.

Özel yaptırılan köprü projesi ve maliyet de Karayollarınca benimsenmez.