Ben Işığı Karanlıkta Gördüm

Anneye Mektup

Sen beni hiç sevmedin  Sevmeyi mi bilmedin Anne.. Bana sarıldın öptün  Kokladın kucakladın.. Ağladığımda ağladın  İlk adımlarımda yanımdaydın.. Büyüdüm... Başında ana kokulu örtün vardı.. Anne bende takayım dedim.. Kızım sen daha küçüksün dedin  Saçlarımı süsledin.. Seni gördüm bazı namaz kılarken.. Bende kılayım Anne dedim  Kızım sen bilmezsin  Sonra kılarsın dedin. Bir kitap okuyordun  Anlamadığım bir dilde.. Anne bende okuyayım dedim.. Kızım sen derslerine çalış dedin.. Büyüdüm.. Üniversite kazandım.. Doktor olacaktım.. Sen çok mutluydun Anne.. Bana ne hazırlıklar yaptın.. Valizimi en iyisinden aldın.. Üşümeyeyim diye üç çeşit kazak ördün.. Çorap ısıtmaz dedin  Renk renk patikler ördün.. Beni uğurlarken bana bakışlarını gördüm  Gözyaşların yanaklarından nasılda akıyordu..  Herşeyin tamammı diye telaşlanıp bir oraya bir buraya koştun.. Herşeyim tamamdı Anne.. Hiç üşümedim Anne.. Öldüm.. Kara toprak çok soğuktu Anne.. Sonra iki kişi geldi birşeyler sordu  Üniversite sınavı gibi değildi  Cevaplayamadım Anne.. İki kolumdan tutup beni alevlere attılar  Diplomam beni kurtarmadı Anne.. Saçlarım tutuştu önce  Küçükken süslediğin,  Tokalar taktığın saçlarım yanıyor Anne  Kızgın saclar getirdiler. Üzerinde namaz kıl dediler  Bilmezsin demiştin ya Anne  Öğrendim kılıyorum.. Sende namaz kılarken bu kadar acı çektinmi Anne.. Amellerin varmı dediler  Hani azığın dediler.. Anne bana valiz hazırlamıştın..İçine amel koymayı unutmuşsun.. Ben burada çaresiz acılar içinde kaldım Anne.. Sen beni hiç sevmedin Anne ! Sen beni sevmeyi bilmedin... Selâm ve duâ ile...