Bizler için ölenler!

     Günler su gibi akıp geçti. Sen çok sevdiğin bölümü; hemşireliği kazandın. Ben de tıbbi sekreterliği kazandım. Ailen seni yine yalnız bırakmamış, seninle birlikte İstanbul’a gelmişlerdi. Bense Ankara’ya gidiyordum. Mesafeler vardı aramızda ama yüreğimiz birlikte atıyordu. Arada bir buluşuyor, ete kemiğe bürünmeye başlayan hayallerimizden bahsediyorduk birbirimize. Okulu bitirir bitirmez evlenmek ve çocuk sahibi olmak istiyordun. “Ama karşımda beni bekleyen, dağ gibi, zorlu bir mesleğim var.” diyordun. Yaptığın her işi hakkıyla yapmak ve insanlara faydalı olmak istiyordun.

     Mezun olur olmaz İstanbul’da, yoğun bakım ve ameliyathane hemşiresi olarak göreve başladın. Acil hemşiresi olmak demek; sabırlı, dirayetli, çelik gibi sinirlere sahip olmak demekti. Hastalar ve hasta yakınları gerilmiş birer yay gibidirler acillerde. Kime öncelik verilecek, kimin durumu gerçekten ağır, yakınlar nasıl teskin edilecek, bu karmaşa ortamında soğukkanlılıkla ama hızlı, kime, nasıl ilk müdahale yapılacak? Bunlar acil hemşiresi için çözülmesi gereken en önemli sorunlardı. Hastanın sıcak tutulması, öyküsünün dinlenmesi, enfeksiyon kontrolü, bilinç durumu ilk öğrenmesi gereken şeylerdi.

     Sevecenliğin, güler yüzün, tatlı dilinle mesleğinin zor kısımlarını halletmiştin. Kurum içi eğitimler, seminerler, akademik kaynaklarla bilgi ve birikim konusunda belirli bir mesafe kat etmiştin. Acile gelen çocuklara, bebeklere özel bir ilgi ve ihtimam gösteriyordun. Onlara baktıkça içindeki annelik duygusu depreşiyordu.

     Ortak bir arkadaşın vasıtasıyla Tansu Bey ile tanışmıştın. Hayatı paylaşmak konusunda anlaşmıştınız. O da işini ciddiyetle yapan, macera seven, deli dolu bir insandı. Zonguldak’ta bir iç mimarlık firmasında ahşap projeleri yürütüyordu. Ufukta evlilik gözükünce İstanbul’a yerleşmişti. Ben de böyle bir zamanda seninle aynı hastanede, hasta kabulde çalışmaya başlayınca sevinçten havalara uçmuştun. Söz, nişan göz açıp kapayıncaya kadar gerçekleşti. Evlilik için eşyaların çoğuna birlikte bakmıştık. Eve dönerken daha önce yoğun bakımda tedavisini yaptığın, Müzeyyen teyzeyle karşılaştık. O seni şıp diye tanıdı. “Kızım” diye boynuna atıldı. Sen de teyzeyi anımsayınca ana kız gibi samimi olmuştunuz. Müzeyyen teyze, torununun bakımı için bebek patikleri yapıp satıyordu. Düşünmeden bütün patikleri almıştın. “Çalışma arkadaşlarıma hediye ederim,” demiştin. Birini de bana vermiştin. Üstünde yelken olan, mavi bir patiği kendine alıp göğsüne bastırmıştın. Gözlerin dolu dolu; “bunu oğlum için saklayayım,” demiştin. Garip bir hüzün kaplamıştı havayı.

     Düğünün sade ama muhteşem olmuştu. Hastaneye yakın bir yerden ev tutmuştunuz. Boş zamanlarında gezmeyi, yeni yerler keşfetmeyi çok severdin. Bir keresinde Kapadokya’ya gitmiştik, bir arkadaş gurubuyla. Orada çömlek tornasına oturmuş, çömlek yapmıştın. Sonra çömlekçi Ferit Usta’dan bir gözyaşı şişesi yapmasını istemiştin. Çömleği alıp eşine hediye etmiştin. “Benim yokluğumda gözyaşlarını bunda biriktirirsin.” demiştin. Gülmüştük.

     İşine âşık bir insandın. Önlüğünü bir gün bile ütüsüz giydiğin görülmemişti. Girdiğin her ortamda pozitif enerjinle insanlara güven aşılardın. Binlerce insanın hastalığının iyileşmesinde emeğin vardı. Ameliyathane hemşiresi olarak görev yaptığında “Bugün bir kalbi elime aldım, kalp ne muhteşem bir şey, güçlüklerle baş edemediğimde hep bir kalbim olduğunu hatırlarım.” demiştin.

     Hastane merdivenlerinden koşa koşa bana sarılmak için geldiğin günü dün gibi hatırlarım. İnsanların şaşkın bakışlarına aldırış etmeden, boynuma sarılmış; “bir çocuğum olacak” demiştin. Ama bu sevincin uzun sürmemiş, koşuşturmaların, yoğunlukların arasında düşük yaptığını fark etmemiştin bile. Bir adın umuttu senin. Hayata ve insanlara hep umutla bakardın. Bu sayede kendini toplamıştın. Birkaç ay sonra yeniden hamile kalmıştın. Artık daha dikkatli davranıyordun. Dinlenmene, yemene, içmene daha fazla özen gösteriyordun. Arada iş çıkışları yürüyüş yapıyorduk. “Acaba nasıl bir şey olacak, kime benzeyecek?” diyordun.

devam edecek…