Sa’d b. Ebi Vakkas (r.a.)den şöyle rivayet edilmiştir:

Mekke’nin fethi yılında, Sa’d b. Ebi Vakkas Mekke’de (Ciddi şekilde) hastalanmıştı. Hazreti Peygamber (sav) onu ziyarete gelmişti. Sa’d ağlamaya başladı. Efendimiz: “Niçin ağlıyorsun” diye sordu.

“Hicret ettiğim yerde (Mekke’de) Sa’d ibni Havlebe gibi öleceğimden (sizinle beraber Medine’ye dönemeyeceğimden) korkuyorum” dedi.

Hazreti Peygamber (sav)üç defa:

Allah’ım  Sa’de şifa ver, diye dua etti. Sonra sa’d:

Ya Resûlallah, benim epeyce malım var. Mirasçım olarak da bir tek kızım var. Malımın tamamını hayra vasiyet edeyim mi? Diye sordu.

-              Hayır, buyurdu.

-              Yarısını, dedi.

-              Hayır, buyurdu.

-              Üçte birini, dedi.

-              Üçte biri de çok ama, olabilir, buyurdu ve devamla:

-              Senin malından sadaka olarak verdiğin senin için sadakadır; aile halkına harcadığın, sadakadır; hanımının senin malından yediği senin için sadakadır. . Mirasçılarını zengin bırakman, onları, insanlara el açar bir halde bırakmandan daha hayırlıdır, buyurdu. (Müslim Vasiyyet 25/8)

Vasiyet konusunda islam’ın koyduğu ölçü budur. Ne yazık ki bazı yörelerde kız çocuklarına hiç miras vermezlerken, bazıları da erkek evlat ile eşit taksim ederler. Hani bir fıkra vardır: deveye: “Yokuş yukarı mı daha iyi gidersin, yoksa iniş aşağı mı” diye sormuşlar. Deve de: “Ben düz yolda daha iyi yürürüm” demiş. Müslümanlar keşke, Allah’ın dediği en güzeldir, deyip de ona razı olsalar, haklarında daha hayırlı daha iyi olur diye düşünüyorum!.