*Daha köklü uğraş vermek amacıyla 1969 yılında Keban Barajı Göllenme Sahasında Kalan Başpınar Bucağı ve Köyleri Yol ve Köprü Yaptırma Derneği Av. Ali Durbin başkanlığında kuruldu. Kuruluşla birlikte para bulma ve projeyi ilgili makamlara sunma faaliyetleri başlar. Haziran 1969 günü yapılan ilk Genel Kurul toplantısında Ankara’ya bir heyet gönderilmesi kararlaştırıldı.
*Eylül 1969 da İstanbul-Ankara’daki hemşehrilerden ve Başpınar ve Köylerinin muhtarlarından oluşan 27 kişilik heyet, zamanın Başbakanı’nı ziyaret ederler. Heyet toplantı sonucu umutla geri döner. Derneğin yetkilendirdiği temsilciler daha bir heyecanla gece-gündüz demeden devlet yetkilileri ve Karayolları ile irtibata geçerler. Çabalar sonucu konu Keban Barajı Koordinasyon Kurulu’na girer.
*Nihayet Haziran 1970 de toplanan Keban Barajı Koordinasyon Kurulu köprü yapımına karar verir. Köprünün yapımı için Karayolları ve DSİ görevlendirilir. Kararın öğrenilmesi hemşehrilerimiz arasında sevinç yaratır. Nisan 1971 tarihinde yapımcı TCK ile finansor DSİ köprü yapımı konusunda protokol imzalar, bütçeye ödenek konur, izinler alınır.
*Tüm bu güzel gelişmeler sonucu köprünün yapımına başlanılması bekleniyordu. Ama bu arada 12 mart muhtırası ile hükümet değişmiş, yeni kurulan hükümetin ilgili Bakanı ise köprüye gerek olmadığı yolunda açıklama yapmıştı. Bu karar herkesi adeta şok etmişti. Tüm çabalara rağmen Bayındırlık ile TCK olaya ağırlıklarını koymadığı için Kasım 1971 de toplanan Keban Barajı Koordinasyon Kurulu köprü yapımını iptal etti.
Genelkurmay’a konu ile ilgili başvurulur cevap TCK kararına uygun olur.
Ayrıca, Başpınar muhtarlığı ve Dernek köprü yapımının iptal kararını Danıştay’a götürür, Danıştay iptali hükümet tasarrufu olarak yorumlar ve reddeder.
*Bu gelişmelere rağmen Dernek mücadelesinden asla vazgeçmemiş ve vazgeçmeyeceğini de ilgililere her platformda ifade etmiştir. Ankara’ya heyet üstüne heyet gönderilmiş ve bir çıkış yolu aranmıştır. 1972 yılında Karayolları’na tekrar başvurulmuş zamanın G.Müdürü ile bir görüşme yapılmıştır. Bu görüşmede G.Müdür ‘’Keban yasası su altında kalan yol ve köprülerin yenilerinin yapılması konusunda amir hüküm niteliği taşır. ’’Davanızda haklısınız ama köprü harici bağlantı yolları maliyeti artırıyor şeklinde açıklamada bulunur. Heyet yetkilisi köprünün devletçe yapılması durumunda yolun dernek tarafından yaptırılacağını söyler ve mükellefiyet altına girilmiş olunur.
*Kollar sıvanır, tüm bağlı köylerle temasa geçilerek durum anlatılır. Hekmeler mevkiinde tespit edilen yere köprü yapımı ile buraya inecek yol güzergahı gündeme alınır. Dernek kendi imkanlarını kullanarak, muhtelif yerlerden hurda dozer, greyder ve kepçe temini ile bu araçları onararak Başpınar-Hekme güzergahındaki yol inşaatına Ağustos 1972 yılında başladı. Yol yapımı hemşehrilerimizin katıldığı bir çalışma grubuyla yürütüldü.
*Bu arada İstanbul’da büyük bir mali yardım kampanyası başlatıldı.Tüm köy temsilcileri yardım toplamak için yoğun çaba harcadılar. Köylerden ve Gurbette toplanan yardımlar sonucu; iki sene içerisinde, yol yapımında çalışan hemşehrilerimizin özverili tutumları ile 16 km'lik yol 1974 de bitirildi.
* Ve yıl 1974 Keban Barajı su tutmaya başlamış su altında kalmaya mahkum Başpınar ve Aksöğüt köprüleri tehlike göstermeye başlamıştı, iki köprüde sökülecekti.
Köprülerin enkazının TCK tarafından satışa çıkarıldığı öğrenildi.
Yetkili temsilci Hüseyin Sipahi ilgili makamlara başvurmuş, fakat mevzuatın izin vermemesi nedeniyle satınalma yapılamamıştı.
Çünkü enkaz resmi bir yere satılabiliyor ve mutemetlik belgesi gerekiyordu. Arapgir Belediyesi büyük bir kadirşinaslık örneği göstererek bu belgeyi vermiş ve köprülerin enkazı Dernekçe satın alınmıştır. Köprü sökümü uzman kişiler ve hemşehrilerimizin özverili çalışmalarıyla 1974 de yapılmıştır. Daha sonraları bu enkazlar, birçok ihtiyaçlarda finans kaynağı olarak kullanılmıştır.
*Köprü ile ulaşım sona erince dernek bir kayık yaptırmaya koyuldu. Önceleri kürekle Geçiş yapılırken sonraları Karayolları 8.Bölgeden sağlanan bir motor ile ve daha büyük bir kayıkla geçiş yapılmaya başlandı.
Böylelikle küçük binek araçların ulaşımı da sağlandı. Kayık çalıştırma işi 1984 yılına kadar devam etti. Kayığın çalıştırılmasında hemşehrilerimiz görev almışlar ve gerçekten olağanüstü gayretlerle bu işi yürütmüşlerdir. Sonrası mı feribot...
*1975 yılında köprü yaptırılması amacıyla yine çok yoğun çalışmalar olmuştur. Ancak tüm başvurular ve çabalar boşa çıkıyordu. Bu arada çalışmaları sürdürülen ve yıllardır tahsisat aktarılan Başpınar-Çemişgezek yolu da bir türlü bitirilemiyordu.
Dernek bilgilendirici broşürler hazırlayıp basınla da ilişkiler kurmuş ve konuyla ilgili haberler yayınlatmıştır. Özellikle yerel Özden ve Gurbet gazeteleri konuyu sürekli gündemde tutmuştur.
*Bu arada TCK G.Md.lüğü köprü yapımı için proje ihalesi açar. Projenin yurt dışında yapılması zorunlu olduğundan katılım hayli az olur, ihalede yapılmaz zaten.
Ekim 1977 de Başpınar Köyleri temsilcileri ile Dernek temsilcileri dönemin Bayındırlık Bakanı ile Başbakanını ziyaret ederler fakat somut bir sonuç alamazlar
*Karayolları ile DSİ köprü yapımına gerekli ilgiyi göstermiyor ve işin üzerine yerine getirilmesi gereken bir görev anlayışıyla gitmiyorlardı.
1978 yılında bir heyet Ankara’ya giderek Karayolları G.Müdürü ile bir görüşme yaptı. Köprü yapım yerinde bir etüt yapılması sözü alındı.
Ayrıca yıl içinde Ankara heyeti bıkmadan usanmadan ilgili makamları ziyaret edip köprü isteklerini yinelediler.
*Çünkü Dernek, taahhüt ettiği 16 km.lik yolu en güzel şekilde ve kısa sürede yapmış, Bunun karşılığında köprüyü yıllar önce taahhüt etmiş olan devlet, bu taahhütünü yerine getirmemişti.
*1979 ve 1980 yıllarında da yapılan çalışmalar ve istekler gerek Ankara’ya ve gerekse TCK 8.Bölgeye ulaştırıldı.12 Eylül 1980 müdahalesiyle faaliyetler durduğundan,1984 Mart ayına kadar köprü konusunda ciddi çalışmalar yapılamadı.
*Baraj sahasında feribot tahsisleri başlayınca ilgili makamlara feribot için başvuru yapıldı. Sonuç çıkmayınca Hüseyin Sipahi Aşvan tersanesinde denizcilik işletmesinden sağlanan motor ile kendi imkanları ile bir feribot yaptırdı.
Temmuz 1984 den itibaren feribot işletilmeye başlandı. Bu feribot yöre halkının ulaşım çilelerini büyük ölçüde gidermiştir.
Köprü yaptırma faaliyetleri devam ederken Karayolları G.M.lüğüne, derneğin yolu yapma sözü karşısında köprü sözü veren kişi gelmişti.
Sevinçle karşılanan bu atama, köprü yapımına pek de sıcak bakmadığı çok geçmeden anlaşılınca hayal kırıklığı yaratmıştı.