İsminden önde geliyordu Şeker Dede lakabı!

     Gerçekten de uzun süre ismini hatırlayamamıştım. Yakışıyordu da Şeker Dedelik… 

     Şeker Dede her aradığında, kendimi suçlu gibi hissederdim. Her özel ve önemli günlerde telefonla arayarak kutlar. Ailemize sağlıklar ve mutluluklar dilerdi. Bu her zaman böyle olmuştur. Benden önce davranmıştır.

    En son yılbaşı günü konuşmuştuk.

    Son basılacak şiir kitabının hazırlığı yapılıyordu. Bir kısmını da ben bilgisayarda düzenlemiştim. Bazı kelimelerin, cümlelerin okunmasında sıkıntı olduğunu, onun için düzeltmek için, bir araya gelmemiz gerektiğin belirtmiştim.  Artık dışarı fazla çıkamıyorum, eşimde rahatsız olduğu için başından ayrılmak istemiyorum demişti.

    Düzenlenmesi gereken çok notlarının olduğunu, bunların şiirden başka, tiyatro oyunları, hikayeler…

    Hayatı ıskalamamak, zamanı anında yaşamak gerekiyor.

      2014 yılının ilk günlerinde çıkan bir yazı ile başlamak istedim…

    Değerli yazar Alaattin Karaer’e teşekkür (Şeker Dede)

     Merhaba çok değerli yazarım…

     Uzun zamandır köşenizde sanat dünyamızın güzide ve yerleri dolmayacak isimler emri hak vaki olunca aramızdan teker teker ayrılıyorlar. Yüreğimizde acı yumağı oluşuyor ama siz Anadolu’nun mert delikanlısı insana değer veren sanatla yakından ilgilenen ve kaleminizle bizlere haber ulaştıran Alaattin Karaer’e minnettarlığımızı ifade etmeyi vatandaşlık görevi olarak addediyorum.

     O vefalı insanlarımıza bizler çok şey borçluyuz. Hiç olmazsa köşenizde okurken bir Fatiha ve dua sunuyoruz. İyi ki varsınız, gelen gider, konan göçer bu ilden. Bu fani dünya hepimize misafirhanedir. O güzel insanlar gök kubbede hoş bir seda bırakarak gidiyorlar. Bizim neyimiz kalacak merak ediyorum. Üstadım merakımı bağışlayın acaba yazdığınız bu yazılar okuyucular tarafından okunmuyor mu? Uzun zamandır bekledim, hiç ilgilenen görmedim. Kimseyi suçlama gibi bir niyetim yok, yazan oldu da ben mi farkında değilim, dikkatimden kaçan bir şey varsa özür dilerim.

     Elime geçen bir istatistik sonucu şöyle; Türkiye’de gençler yılda bir saat kitap okuyormuş. Bu doğru ise biz hükmen mağlubuz. Günlüğü bir dakika bile değil okuma. Her neyse üstadım, sizin bu sosyal yaraya parmak basışınız Kırıkkale’mizin çok büyük eksiğini tamamlıyor. Siz ve sizin gibi köşe yazarlarımız köşelerinde ulusal basında yazılmayanı yazıyor. Kendilerine sizin şahsınızda teşekkür ederim.

     Alaattin Karaer’e

Deniz misin derya mısın göl müsün

Arı mısın petek misin bal mısın

Şekerdede’n kokladığı gül müsün

Değer veren, doğru gören yüreğine teşekkür.

Lalezar bağında güller derensin

Dostlar otağına güller serensin

Bize yitikleri haber verensin

Değer veren, doğru gören gözlerine teşekkür.

Gözümüzde nur, başımızda taçsın

Okurlarına şifa veren ilaçsın

Engel olma kalem her şeyi yazsın

Değer veren, doğru gören kalemine teşekkür.

     Aile yuvanıza saadetler diler, her gününüz sağlıkla geçsin, amin. Yaşlı bir dedeniz olarak gözlerinden öper, nice nice yıllara kaleminizle marş marş ileri.

*     *     *

Yazarlar olarak bir araya gelmemiz genelde Gazetemizin kuruluş yıldönümlerinde olmaktadır. Bu günlerde de konuşma fırsatımız olduğu söylenemez. 2013 yılında Kültür Merkezi salonunda yapılan “Şiir Dinletisi” ne davetliydim.  Katılan şairler birer-ikişer şiirlerini sırayla kendileri okumaya başlamıştı.

     O gün katılımcılar arasında olan, Abdül Fettah PİLİÇ (Şeker Dede) “Aramızda Kalsın Yar” şiiri ile katılmıştı.

     Konumuz şiir. Sayfalar yetmez anlatmaya… İnsanoğlunun ilk edebî yaratısı, şiirdir aslında. Edebî eserler içinde en fazla yazılan ve okunan türlerdendir.

    Abdül Fettah PİLİÇ (Şeker Dede)’nin kaleme aldığı şiirlerin yer aldığı  “Dert Ortağım Kırıkkale” adlı şiir kitabı bir yıl olmamıştı okurlarıyla buluşalı.

     Kendi hayatını, kendi kaleminden okuyalım;

     Erzurum iline bağlı Hasankale İlçesinin Ağaç Minare Mahallesinde 1929 yılında dünyaya geldim. Anamın adı Fadime Piliç, babamın adı İbrahim Piliç, Üç erkek, bir kız kardeş olarak dünyayı tanıdık. Aile büyüklerim ilime çok bağlı idiler. Hepimiz okuduk, içlerinde ben eğitime bağlıydım. Muvaffak oldum.

     17 yıl Eğitimci olarak görev yaptım. 1966 yılında Kırıkkale’ye yerleştim ve eğitimcilik görevinden ayrıldım. Şiir yazmayı çok severdim ve elimden geldiği kadar şiirler yazdım. Gençlik yıllarımda deli devre yazdığım şiir sayısı 5200 adetti ama bu yazmış olduğum şiirlerimin hepsini yaktım.  Neden mi? Bir yazı okudum. Yazıda, şairlerin kalplerinin rahmet hazineleriyle dolu olduğu ifade ediliyordu. Bu üsluba dikkat ederek yeniden 360 şiir yazdım ve iki bölüm halinde şiirlerimi kitaplaştırmak nasip oldu. Kaleme aldığım 360 şiirin yarısı “Dert Ortağım Kırıkkale” de ikinci yarısı “Şehit Yurdu Kırıkkale” kitaplarımda yayınlandı.

     Bütün şiirlerim Kırıkkale’nin Yerel Gazetesi olan İL Gazetesi’nde yayınlanarak okuyucularımla buluştu. 1983 yılından bu tarafa Kırıkkale’mizin eli, kulağı dili olan İL Gazetesi’nde köşe yazılarım ve şiirlerim devam etmektedir. Gazete yöneticilerimize teşekkürümü arz ederim.

     Sevdiği ve takdir ettiği kişiler adına şiirler de kaleme alıyordu. Kendisinden sonraki nesle hatıra olarak kalan eserleri, gençlere ilham olacak düşüncesindeyim. Çevresinde sevilen, renkli kişiliğiyle tanınan ve Şeker Dede olarak tanınan Abdül Fettah PİLİÇ;

     03 Şubat 2022 tarihinde aramızdan ayrıldı.

     Ailesinin ve sevenlerinin başı sağ olsun!