Sene 1965. Anadolu’nun bir köyünde Ramazan hocalığı yapıyorum. Bir gün camiden çıktık, birkaç kişiyle beraber yürüyorduk. Bir bakkal dükkânının önünden geçiyoruz. Bakkal da dükkânının önünde bir sandalyede oturuyor. Cemaatten birisi eliyle o adamı göstererek: “Şu adam var ya, ne cumada ne de bayram da hiç camiye gelmez” dedi. Bunu duyan bakkal yüksek sesle: “Peygamber gelse, ben camiye gene gitmem. Namaz kılanların kalbi hep fitne fesat dolu” dedi.  Ben de: “Elbette gelmez, cehennemi doldurmaya da adam lazım” dedim.

Aradan on beş gün kadar geçti. Öğleye yakın birisi geldi ve bana: “Hocam! Sana bir haberim var. Hani o “Peygamber gelse ben camiye gene gelmem” diyen adam var ya, bugün camiye gelmişti. Fakat onu camiye almamışlar.

- Kim almamış, dedim.

- Cami’nin önündeki gençler, dedi.

- Olur mu, ya hu! Belki adam tövbe etmiştir, dedim.

- İşte orada bekliyor, diyerek gösterdi. Baktım ki gerçekten gelmiş ama tabutun içinde! Kendi kendime söylendim: işi vardı, gelmedi; çişi vardı gelmedi; leşini niye getirmişler ki? Burası çöplük mü? Camiye almadıklarına iyi etmişler, dedim!!!

Siz olsanız ne derdiniz?