Bildiğimiz ve inandığımız gibi, Allah’ın bize emrettiği şeyler –Namaz, oruç, vb.- ilk etapta hiçbir maddi menfaat beklemeksizin sadece Allah’ın emri olduğu için ve onun rızasını kazanmak için yerine getirilir. Bir şeyi Allah emretmişse, farz kılmışsa mutlaka onda hem dünya için hem de ahiret için bir çok faydalar da vardır. Zaten dünyevî bir fayda temin için kılınan namazın ve diğer ibadetin ne dünyaya faydası olur ne de ahirete.

Ebedi ve ezeli düşmanımız olan şeytan ise bunu çok iyi bildiği için elinden geldiği kadar ibadetleri yaptırmamaya ya da en aza indirmeye çalışır. İşte bunlardan bir örnek:

Adamın biri malını sakladığı yeri unutup hatırlayamayınca doğru İmam-ı A’zam Ebû Hanife’ye gelerek, kendisine yardımcı olmasını istemişti. İmam: “Bu fıkıhla ilgili bir konu değil ama sen git bu gece sabaha kadar Allah’a ibadet et. Ümit ediyorum ki, malını koyduğun yeri hatırlayacaksın” dedi.

Adam gitti, o gece sabaha kadar ibadet için namaza durdu. Daha gecenin dörtte biri geçmemişti ki, adam malını koyduğu yeri hatırladı. Ertesi gün geldi, teşekkür etmek için Ebû Hanife’ye durumu bildirdi ve işin sırrını sordu.

İmam: malını sakladığı yeri hatırlayınca namaza devam ettin mi, diye sordu. Adam: hayır, namazı bitirip yattım, dedi. Bunun üzerine İmam Ebû Hanife: Şeytanın, senin sabaha kadar ibadet etmene rıza göstermeyeceğini biliyordum. Keşke Allah’a şükür için, hatırladıktan sonra da ibadetini sabaha kadar devam ettirseydin, dedi.[1]

[1] Menakıb’ı İmâm-ı Azam: 129 Ahmet Karadut tercemesi