Enes b. Malik’ten Nebi Sallallahü aleyhi ve sellemin şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir: “(Mü’min) kul, kabrine konulup onun ashap ve yaranı geri dönüp gittiklerinde –ki meyyit(ölü) bunlar yürürken ayakkabılarının sesini bile muhakkak işitir- ona (Münker ve Nekir adlı) iki melek gelir. Bunlar meyyiti oturturlar ve ona: “Şu Muhammed (S.) denilen kimse hakkında ne dersin” diye sorarlar. O mü’min de: “Şehadet ederim ki o, Allah’ın kulu ve resûlüdür” der. Bunun üzerine melekler tarafından: “ey mü’min, cehennemdeki yerine bak. Allahü Teâlâ burayı senin için cennete çevirdi” denilir. Resûlullah (s.): “O mü’min, cehennem ve cennetteki iki makamını da aynı anda görür” buyurmuştur.

Tirmizinin rivayetinde şu ziyadelik vardır: “…Mü’minin kabri eni boyu yetmişer arşın genişler ve kendisine: “Allah seni kıyamet gününde kabrinden diriltene kadar gelin- güveyi uykusu gibi rahat ve mutlu uyu…” denir.

Fakat kafir veya münafık olan meyyit (meleklerin bu sorularına karşı) “Muhammed hakkında bir şey bilmiyorum. İnsanların ona (peygamber) dedikleri bir sözü işitir, ben de onlara uyup söylerdim” diye cevap verir. Bu iki melek tarafından bu kâfire ya da münafığa: “Hay sen anlamaz ve uymaz olaydın!” denilir, sonra bu kafir ve münafığın iki kulağı arasına demirden bir topuzla vurulur. O topuzu yiyince kafir veya münafık şiddetli sayha ile öyle bir bağırır ki, bu feryadı ins ve cinden başka bu ölüye yakın olan her şey işitir. (Buhari cenaiz/68, Müslim İman/34)  

Ahirete inanmayıp da “Ben öldükten sonra cenazemi sürükleyiverin” diyenlerin vay haline! Ne yazık ki oradaki pişmanlık hiç fayda vermeyecektir.