Alaattin KARAER

e-mail: akaraer@hotmail.com

SANAT KALEMİ

Dev Buda heykeli ziyaretimizden sonra, kalacağımız otele doğru sahil kenarından geçerken kumsaldaki Japonları görme olanağı buluyoruz. Oteldeki odamıza çıkmıştık. Üçüncü gün geceleyeceğimiz küçük odamızda, ben yatağa uzandım. Birazdan çıkacak ve otel çevresinde, dün gezdiğimiz yerlerden gezerek akşam yemeği için birşeyler atıştırmayı düşünüyorduk! Birden sanki başım döner gibi oldu. Sallanmaya başladık. Depremdi bu! İnsan ne yapacağını bilemiyor biran… Ben de tam o anı telefonumla çekmeyi başardım. Telefondaki grubumuzda yazışmalar başladı.

• Deprem oldu galiba!
• Evet bayağı sallıyor!
• Evet bayağı sallandık!
• Deprem oluyor bayağıdır, uzun sürüyor, hala devam ediyor…

Rehberimizden:

• Korkmayın lütfen! Tokyo’da sık-sık oluyor. Şu an alışveriş merkezindeyim, insanlar tavana bakıp işlerini yapmaya devam ettiler.
• Japonya olunca deprem burada ufak bir sarsıntı gibi oluyor…
• Tv 5.2 diyor.
• 6.2 diyor haberler…

Yazışmalar devam ediyor. 6 Şubat depremi yaşayan ülkemizden gelmemize rağmen, fazla bir panikleme olmadığını görüyoruz bizim grupta!

Dünya’da en fazla olan ülkelerden Japonya’da 7 şiddetindeki depremi deprem diye saymazlarmış. Deprem çeşidine göre bina yapımı geliştirilmiş. Deprem koruyucu sistemi, Edirne’deki Mimar Sinan tarafından yapılmış Selimiye Camisinde varmış. Japon bilinim adamları 6 ay araştırmışlar. Mimar Sinan bir matematik dehası olduğu görülüyor.

Dün akşam gezdiğimiz cadde ve sokakların devamını dolaştık eşimle…

Çoğu marketlerde, eczane gibi takviye ilaçlar satıldığını görüyoruz…

Yarın serbest günümüz olacaktı. İsteyen kendi gezebilir, otomachi imparotorluk sarayına gidebilir metro ile… “Otomachi”ye gidebilir, “Shinjuku” olabilir, “Harajuku, “Omotte Sando” olabilir diye söylemişti rehberimiz. İsteyenlerde kahvaltı sonrası saat 10.00’da kendisiyle buluşarak, metro ile Sibuya ‘ya gideceğimizi belirtmişti!

Biz 5-6 kişi rehberimizle gidecektik. Çünkü, ilk geldiğimiz gün bazı arkadaşlar, Apple akıllı telefon almışlardı. Ben çok anlamıyorum. Onlar h​​​​​​​azırlıklı gelmişler. Bu telefon ülkemizdeki fiyatın yarısına satılıyormuş Japonya’da!

Oğlumuzla telefon görüşmesinde söylediğimde, oda biliyormuş, doğruladı. Kendisinin de heveslendiğini anlamıştım. Rehberimizde Apple gideceğiniz söylemişti serbest günde. Bizde onun için ona takılacaktık.

Sabah otel lobisinde buluşarak Metroyla Shibuya gidiyoruz. Büyük bir ticaret ve finans merkezi olan Shibuya, dünyanın en işlek istasyonlarından ikisi olan Shinjuku İstasyonu ve Shibuya İstasyonu’na ev sahipliği yapmaktadır.​​​​​​​

Ayrıca ineceğimzi Metro durağının çıkışında, Haçiko isimli köpeğin heykeli ile karşılaşıyoruz. Ben duymuştum, fakat tam hatırlayamadım konusunu…

Haçiko: (10 Kasım 1923 - 8 Mart 1935), Akita iline bağlı Ödate’de'de doğan, ölünceye kadar sadakatle bağlı olduğu sahibini her gün işe giderken bindiği metro istasyonu olan Shibuya Metro İstasyonu'nun kapısında bekleyen Akita cinsi köpek.​​​​​​​

1924 yılında Tokyo Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nde görev yapan Japon profesör Dr. Hidesaburo Ueno, küçük bir köpek yavrusu buldu. Profesör Ueno, köpeğe Japoncada “sekizinci” anlamına gelen Haçiko adını verdi. Safkan akita cinsi beyaz bir erkek olan Haçiko, her sabah üniversiteye gitmek için evden metroya kadar yürüyen sahibine eşlik etti. Metronun dış kapısına kadar getirdiği sahibini uğurladıktan sonra da eve döndü. Çok geçmeden, bir akşam üniversite dönüşünde metronun çıkışında profesör Haçiko'yu kendisini beklerken gördü ve çok şaşırdı. Bu akıllı köpek, sahibinin eve dönüş saatlerini hesaplayarak ve aynı yolu kullanacağını düşünerek metronun önüne gitmişti.

Ondan sonraki bir yıl boyunca, Haçiko her sabah sahibini metroya kadar götürdü, her akşam iş çıkışında da metronun önünde karşıladı. Hiç saatini şaşırmadı.​​​​​​​

Ama bir akşam metrodan çıkmadı profesör. Haçiko gözleri metronun kapısında gece boyunca bekledi. Bir sonraki akşam yine yoktu profesör. Üçüncü akşam metrodan yine çıkmadı. Üniversite'de kalp krizi geçirip ölmüştü profesör.

Haçiko her akşam ''sahibim metrodan gelecek'' diye inatla bekledi. Haftalar, aylar boyunca her akşam Tokyo metrosunun Shibuya İstasyonu'nun kapısına gitti. Haçiko tam 9 yıl boyunca sahibinin gelmesini bekledi. 8 Mart 1935'te, 11 yaşındayken metronun kapısında hayata gözlerini yumdu.

İşte bugün Shibuya İstasyonu’nun kapısında karşılaştığımız köpek heykeli Haçiko'dur. Japonlar, sadakat ve insan-hayvan ilişkisinin sembolü olarak ölümünden hemen sonra 9 yıl boyunca sahibini beklediği yere Haçiko'nun heykelini diktiler.

II. Dünya Svaşı'ndan sonra da unutmadılar ve savaş sırasında tahrip olan heykelin yerine 1948'de yenisini diktiler. Çok sevdiği sahibiyle Haçiko’nun mezarı yan yanadır. Bugün Shibuya İstasyonu'nun o kapısı Haçiko çıkışı olarak biliniyor ve Tokyo'nun en önemli buluşma merkezlerinden biridir. Her yıl Haçiko'nun ölüm yıldönümü olan 8 Mart gününde birçok hayvansever heykelin önünde buluşurlar.

Haçiko'nun hikâyesi 1987 yılında bir Japon filmine de konu oldu. Türkiye’de de Japon Filmleri​​​​​​​ Festivali'nde gösterildi. 70 yıl önce yaşamış bu köpeğin hikâyesinin Hollywood versiyonu da çekildi ve Haçiko'nun sahibi Profesör Ueno’yu Richard Gere canlandırdı.

Haçiko ile benzer biçimde simgeleşen bir diğer örnek de Greyfriars Bobby adındaki İskoçya'da yaşamış bir köpekmiş.

Haçiko ile hatıra fotoğrafı çekimlerinden sonra grubun çoğu burada ayrıldı. Biz dediğim gibi 5-6 kişi, hemen Haçiko heykelinin yanındaki, aynı anda 3.000 kişinin karşıya geçtiği "dünyanın en işlek yaya geçidinden” geçerek Apple satış merkezine doğru yürüyerek gitmeye karar verdik…

devam edecek…​​​​​​​