Yüce Peygamber doğuyor

Dünyayı nura boğuyor

Dedesi O’nun adını

Ahmed-ü Mahmud koyuyor.

Doğumunu kim bilmez ki!

Senesi beş yüz yetmiş bir

Duymamıştı annesinden

 “Babanın kucağına gir”

Çünkü babası ölmüştü

Doğumdan iki ay önce

Anneden de yetim kaldı

Altı yaşına gelince

Dedesi Abdulmuttalip

Sahip çıktı bu toruna

Her şeyini feda etti

Bu seyyid evlat uğruna

Sekizinde o da göçtü

Gitti bu fani dünyadan

Ahmed yine yetim kaldı

Hem dededen, hem babadan

Amca Ebu Talip aldı

Öptü sevdi bu kuzeni

Çünkü o getirecekti

Bize en iyi düzeni

Yirmi beşte candaş oldu

Hazreti Hatice ‘Ona

Muhabbeti gönlümüzde

Hepimize oldu ana

Kırk yaşında görev aldı

Kendisine melek geldi

İnsanlığa gönderilen

Hatemü’l-Enbiya oldu.

Elli ikide hicret etti

Mekke’den Yesrib iline

Atmış üçte vefat etti

Bakmadı gözler seline

O Resûl dünyadan göçtü

Ecel şerbetini içti

Mehmet Bayrağın payına

Sünnetine uyma düştü