Süleyman Dede çobandan kuşkulanıp, ertesi gün sürüyü tekrar kontrol ettiğinde aksayan hayvanın eve dönmediğini görüyordu. Çobanın kesip yediğini düşünerek, çobana hiçbir şey sormadan Davranı yanına çağırıp, kızıyor sanki davran yapmış gibi, ondan hırsını alırcasına bastonuyla bir tane vuruyordu. Davran can acısıyla havlayarak damın üstüne çıkıyor, sanki ben yapmadım dercesine Süleyman Dedeye bakıyordu.

Ertesi gün çağırdığımızda yanımıza gelmiyordu. Güvendiği, sığındığı, koruduğu, kolladığı insandan sopa yemişti. Artık insanlara nasıl güvenebilirdi ki. Bakışlarıyla bir şeyler anlatmak istiyor, fakat anlatamıyordu. Davran hepimize küsmüştü, küstürülmüştü.  Onun vefalılığını ne biz, nede çoban anlıyordu. Davran üzgündü.  Bir gün Davranla göz göze geldik. Baktı baktı gözlerinin nemlendiğini gördüm.

Davran ağlıyordu. Süleyman Dede hatasını anlamış, onun gönlünü almak için ona, en güzel yalları hazırlatıyordu fakat; Davran dönüp bakmıyordu bile.

 Davran köpek o günden sonra küstü ama vefalılığını her zaman gösteriyordu. Sürüyü her zamanki gibi korumaya devam ediyordu. Ancak, geceleri damın üstünde yatan Davran; artık yatmıyor, kayboluyordu. Ve sabah sürü köyden çıkarken yine sürüye katılıyordu. Günlerce anlam verememiştik. Yaklaşık üç ay kadar bir zaman geçmişti.

Bir gün sürü akşamüzeri eve döndüğünde Davran Köpek önünde çok besili hale gelmiş bir koyunla dönüyordu. Süleyman Dede bakın şu kaybettiğimiz, aksayan koyun diyordu. Sonra anlaşılıyordu Davranın geceleri neden kaybolduğu. Aksayan koyun yine etrafı kayalarla çevrili bir alana düşüyor, aksadığı içinde bacakları iyi olana kadar orada kalıyor, içinde bolca ot ve baharın yağmur çok yağdığı içinde çukurun içindeki su hiç eksilmiyor hayvan bu yüzden yaşıyor, bacakları iyi olduğunda da atlayıp çıkıyor. Devamlı Davran köpeğin takibinde olduğu içinde alıp getiriyor. Gündüz köpeklerin alanı olduğu için kurtlar yaklaşamıyor, geceleri ise Davran köpek gidip koruyordu.

 Süleyman Dede tereddütsüz eve dönen bu koyunu kesip, bir uyluğunu ödül olarak Davranın önüne atıyordu. Davran köpek bir leşe bakıyor, bir Süleyman Dedeye bakıyor, sonra leşi yemeden gözden kayboluyordu. Köyde onu herkes her yerde arıyor ama nafile. O köyde davran köpeğin sadakati yıllarca anlatılır