Toplanmışlar çeşit çeşit devletler demişler Osmanlı hasta, yatakta yatmakta. Gelin paylaşalım bu toprakları, gelin atalım, yutalım Türk’ün soyunu sopunu! Haydi, asalım haçlı bayrakları. Türk surlarına fırsat bu fırsat onlar bir avuç, bizler bir aradayız. En son modern silahlarımız var, deniz gücümüz var, bize karşı hareket dahi edemezler teslim alırız. Çanakkale’yi geçtik mi, İstanbul’a ulaştık mı, Türk bitmiştir. Türk devleti diye bir devlet olmayacak demişlerdir. Şimdiden kadehler kalkıyor, Türk’ün tarihini paylaşıyorlar, Türk’ün toprağını alacakları yerlerin ağızlarından salyalar akıta akıta anlatıyorlardı. Sen şuraya, ben buraya hayallerinde parça parça paylaşıyorlardı. Ne zaman 104 yıl önce Mart’ın 18’inde. Unuttukları bir şey vardı akıllarının ermediği bir şey vardı. Üstüne çullanmak istedikleri milletin bağımsızlık uğruna ne yapacaklarını bilmiyorlardı. Bu milletin ihtiyarından, gencinden, kadınından kızından haberleri yoktu! Bu milletin şehitlik ve gazilik diye bir unsurunun kutsiyetinden haberleri yoktu. Bu milletin Allah’a yaklaşmasını yollarının vatan, namus olduğunu unutmuşlar, hayal bile edemiyorlardı. Bu milletin kınalı kuzularından haberleri yoktu. Bu milletin 15 yaşındaki yavrularının cepheye koşacaklarını akıllarına bile getirmiyorlardı. Bu milletin Seyit Onbaşısını, Ali Çavuşunu, Ali Osman’ını da müstecip onbaşısını Ali Kadir’ini, Kara Fatma’sını, Hayriye bacısını, Atatürk’ünü, Fevzi Paşası’nı, Karabekir’ini, Hürriyet hürriyet diye inim inim inleyen yüreklerini akıllarına bile getirmiyorlardı. Bu milletin aç kalsa da, susuz kalsa da, yarsız kalsa da, anasız, babasız kalsa da VATANSIZ kalmayacağını akıllarının ucuna bile getirmiyorlardı. Oysa Çanakkale; vatandı, bayraktı, hürriyetti, bağımsızlıktı, var olmaktı, bunu böyle düşünemiyorlardı bile. Geldiler, ağızlarından salyalarını akıta akıta geldiler. Kudurmuş köpekler gibi geldiler, ellerinde ne kadar silah varsa üzerimize saldılar. Metrekareye 6 bin mermi düşürdüler. Ama hayalleri gerçek olmadı, yapamadılar, parçalayamadılar ülkeyi. Şehitler sıra sıra oldu, yiğitler sıraya geçti, ölüm şerbetini yudumlayarak şerefi için vatan dedi. Emperyalistlere aman vermedi. Komutan “Geldikleri gibi giderler” dedi def olup gittiler. Yok oldular, Türk devleti, Türk milleti var olmaya, devam etmeye karar kıldı. Bu millet toprağın her adımında şehitler vererek, bize bu vatanı miras bırakarak gittiler. Temiz alınlarından vurularak, toprağa düşerek gittiler. Bir çiçek dermeden, sevgi bağından, toprağa düşerek gittiler. Hudut’tan hududa koşarken vatanı bize emanet ederek gittiler. Her evden üç beş şehit vererek, vatanı bize emanet ettiler. Ey Çanakkale’m in kahramanları. Ey bu necip milletin şehitler listesinde gazilik unvanında yer alan yiğitler, analar, bacılar, yarenler ruhunuz şad olsun. Allah bizleri de sizlere layık olmayı nasip etsin diyerek Çanakkale’yi unutturmamasını yüce Allah’tan niyaz ederek şairin şu dörtlüğü ile olanların onların yüceliği karşısında eğiliyorum, eğiliyoruz minnettarız!

Çanakkale önünde toplanmış ehli salip

Karşısında bir ordu şehit olmaya talip

Şehitlik üstün makam ona paha biçilmez

Kalpte iman oldukça Çanakkale geçilmez